عید بزرگ غدیرخم (عید ولایت)

ما دیر رسیدیم.

اما دست خودمان نبود.

ما چگونه می توانستیم زودتر بیاییم در حالیکه بلیط تقدیرمان برای هزار و ...

بعد تاریخ خورده بود.

آن زمانی که پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) در خطبه 1 دست

امیرالمومنین علیه السلام را بلند کردند و فرمودند:

"من کنت مولاه فهذا علی مولا"

چقدر ما در عدم، خون دل خوردیم و حسرت کشیدیم و آرزو کردیم که ای کاش

در کنار آن برکه مقدس می بودیم و دستهای کوچکمان را نه بر دستهای مردانه

علی علیه السلام که بر خاک پای علی علیه السلام می کشیدیم و

می گفتیم: رای آنچه تو اندیشی حکم آنچه تو فرمایی و می گفتیم:

بابی انت و امی و نفسی و اهلی و مالی و ولدی و می گفتیم...

و خدا که این همه اشتیاق و حسرت را در دلهای ما دید، دلش نیامد که ما را

بی 1 بگذارد.

رحمت بی انتهایش اجازه نداد که ما را در برهوت هستی بی چراغ امامت رها کند.

و غدیر را تداوم بخشید و مقرر کرد که پیامبر خاتم همچنان تا آخر عالم ایستاده

بماند و هر زمان خورشیدی از منظومه ولایت را در دست بگیرد و اعلام کند که

"هر که من مولای او هستم از این پس ..."

و اکنون با چشمهای دل، به روشنی پیامبر را می توان دید که در کنار غدیر

خلقت ایستاده است و دست امام زمان علیه السلام را در دست گرفته است

و می فرماید:

"من کنت مولاه فهذا مهدی مولاه"

اللهم وال من والاه و عاد من عاداه و انصر من نصره و اخذل من خذله

خدایا دوست بدار هر کس که او را دوست داشته باشد و دشمن باش با هر

کس که با او دشمنی کند و یاری کن هر کس که او را یاری کند و خوار کن

کسی را که بخواهد او را خوار کند.

این "غدیر" این "پیامبر" و این "دستهای روشن امام زمان علیه السلام"

خدایا به حق مهربانیت و به حق غربت امام زمان علیه السلام، ظهورش

را برسان تا عید غدیرخم امسال را با مولایمان جشن بگیریم.

تعجیل در فرجش صلوات