بیایید او را یاری کنیم (10)

و چه بسا كه روح آزرده و قلب مجروح حضرتش، آزردگی ها را به جسم شريف

او انتقال دهد و جسم او نيز در تب و تاب و بيماری افتد و با شيعيان رنجورش

همدرد گردد. هيچ بعيد هم نيست وقتی برای فرج او دعا می كنيم،خداوند

گرفتاری شيعيانش را برطرف سازد و اين امر به طور غيرمستقيم گشايش و

آرامشی برای او پديد آورد.

شخصی به نام رميله میگويد: در زمان اميرالمؤمنين علی عليه السلام سخت

بيمار شدم تا آنكه در روز جمعه قدری احساس سبكی كردم. باخود گفتم: بهتر

از هر چيز اين است كه آبی بر روی خود بريزم و بروم پشت سر اميرالمؤمنين

نماز بخوانم. همين كار را كردم، آنگاه به مسجد رفتم. وقتی آن حضرت بالای

منبر رفتند حال من دوباره سخت شد. وقتی اميرالمؤمنين از مسجد برگشتند

و داخل دارالحكومه شدند، من هم همراه ايشان داخل شدم. ايشان به من

فرمودند: ای رميله، ديدم به خودت می پيچيدی! عرض كردم: بلی. جريان

بيماری خود را برای ايشان تعريف كردم و انگيزه حضور خود را در نماز بيان

داشتم. ايشان فرمودند:

«ای رميله، هيچ مؤمنی بيمار نمی شود، مگر اينكه ما هم به خاطر بيماری

او بيمار می شويم، و غمگين نمی شود مگر اينكه ما هم در غم او غمگين

می شويم، و هيچ دعايی نمی كند مگر آنكه به دعای او آمين میگوييم، و

سكوت نمی كند مگر آنكه ما برايش دعا میكنيم.»

عرض كردم: ای امير مؤمنان، فدايت گردم؛ اين گفته شما حتما مربوط به

كسانی است كه با شما در اينجا (دارالحكومه) هستند. (يعنی كساني كه

شما آنها را می بينيد و از حالشان با خبريد) پس در مورد آن كسانی كه در

ديگر جاهای زمين هستند چطور؟

امام در جواب فرمودند: «ای رميله، هيچ مؤمنی در شرق و غرب زمين از ما

پنهان نيست.(١)» آری، اگر پيوند ميان امام و شيعيانش را به خوبی درک كنيم

بيش از پيش او را غريب و دلشكسته خواهيم يافت و برای رفع غربت و

دلشكستگی اش بيشتر تلاش و دعا خواهيم كرد.

---

١) معرفت امام عصر عليه السلام/ صفحات ٢٩٩ و ٣٠٠ با تغييرات و اضافات