بتوانند ميزان فداكاری و محبت خود را نسبت به آنان ابراز نمايند،
برای آنان دل بسوزانند، دعايی بكنند، قدمی بردارند و حتی جانفشانی
نمايند. اين را هم بايد دانست كه گرفتاری های امام زمان عليه السلام
دو گونه است.
گروهی از آنها در اثر آسيب هايی است كه متوجه شخص ايشان است،
اما بخش بزرگی از اين گرفتاریها، در حقيقت گرفتاری های كسانی است
كه بستگان و وابستگان امام عصرعليه السلام به شمار می آيند و غم
آنهاست كه به امام زمان عليه السلام سرايت می كند.
شيعيان فرزندان امام عصر عليه السلام به شمار می آيند و امام پدر
دلسوز آنان است. امام رضا عليه السلام در توصيف شخصيت امام
فرموده است: «امام، انيسی رفيق و اهل مدارا است، پدری دلسوز
است، برادری است تنی از يک پدر و مادر، و مادری است كه به فرزند
خردسال خويش محبت می كند.» (١)
گرفتاری های يک پدر محدود به مشكلات شخصی او نيست،بلكه
گرفتاری و بيماری فرزندان نيز از مشكلات پدر به شمار می آيد.
برای پدر نزول بلا بر فرزند از نزول بلا برخود او جانكاه تر است، زيرا پدر
می تواند بر بلا صبر كند، اما فرزند، صبر اندكی دارد و چون در ورطه بلا
می افتد، ملتمسانه دست و پا می زند و بدين ترتيب عجز و لابه های
رقت بار او قلب پدر را بيشتر و بيشتر می سوزاند.
١)كافی/جلد ١/صفحه ٢
برچسب:
نویسنده: رضا قربانی