خيلی ها تصور درستی از گرفتاری ها و غصه های امام زمان عليه السلام
ندارند. آنها با خودشان می گويند امام زمان كه گرفتاری ندارد تا برای رفع
مشكلات او دعا كنيم.
آنها می گويند ايشان كه نيازی به مردم ندارد تا بی توجهی مردم به او مايه
غربتش شود. آن ها میگويند امام زمان آداب درست زندگی كردن و درست
غذا خوردن و درست خوابيدن را هم می داند، پس مريض هم نمیشود.
البته اين تصورات، ناقص و نادرست است.
امام زمان عليه السلام گرفتاریهای فراوانی دارند كه ايشان را گاه تا مرز
اضطرار به پيش می برد. اضطرار به معنای چاره نداشتن است و مضطر به
كسی می گويند كه چاره ای برای او باقی نمانده است. يكی از القاب
امام عصر نيز كه در كلام خدا ذكر گرديده است، لقب «المضطّر» است.
در روايتی میخوانيم زمانی غصه و گرفتاری آن حضرت به حدی می رسد
كه ايشان به حال اضطرار می افتد. ايشان در آن حال به مسجدالحرام
می رود و پشت مقام ابراهيم (سنگ مقدسی در مسجدالحرام) به نماز
می ايستد و اين آيه را می خواند «امّن يجيب المضطر اذا دعاه و يكشف
السوء و يجعلكم خلفاء الارض (٣) يعنی: «غير از خدا كيست كه چون
بی چاره ای او را بخواند پاسخ بدهد و گرفتاری اش را برطرف سازد و شما
را حاكمان زمين گرداند؟»
در آن لحظه خداوند به اضطرار امام عصر عليه السلام رحم می آورد
و با صدور اذن قيام، ياری های آسمانی خويش را به سوی او نازل میكند.( ۴)
٣)سوره مباركه نمل/آيه ۶٢
۴)بحارالانوار/جلد ۵١ /صفحه ۴٨
برچسب:
نویسنده: رضا قربانی