خرید بک لینک
به اين ترتيب غربت امام زمان در ميان شيعيان از جهتی كمتر از غربت

ايشان در ميان ديگران است.چرا؟

چون شيعه او را می شناسد و قدرش را بيشتر می داند. اما آيا ميزان

قدرشناسی شيعه نسبت به گوهر وجود امام عصر قابل ارتقا نيست؟

آيا ممكن نيست كه ما با توجه دادن يكديگر نسبت به امام زمان عليه السلام

و به اينكه از ايشان خيلی بيشتر می توان بهره برد، غربت آن حضرت را كاهش

دهيم؟


چند درصد شيعيان در عموم امور زندگيشان متوجه امام زمان و متمّسک به

ايشان هستند؟ بايد پذيرفت كه درصد زيادی از ما شيعيان در عموم امور

زندگی متوجه امام زمان و متمسک به ايشان نيستيم و اين درصد پايين

هرگز قانع كننده نيست. اين تمسک و توسلات اندک به امام زمان در شرايطی

است كه خداوند آن حضرت را پناه ما در تمام امور زندگيمان قرار داده است.


ما شيعيان بايد پا به پای گسترش تلاش های شخصی مان برای بهبود زندگی

دنيوی و حيات اُخرویمان، روح توسل و تمسک به امام عصر را درخود زنده كنيم.

اگر چنين كنيم آن وقت است كه امام زمان عليه السلام در زندگی ما حضور

معنوی میيابد و نقش می آفريند. بايد همواره در دل و بر زبان مان ذكر

يا صاحب الزمان جاری باشد. در اين صورت از جانب ملكوت ياری خواهيم شد

و زندگي مان متحول می شود، راه خير و نيكی پيش پاي ما نباز خواهد شد

و از ارتكاب بدی ها و زشتی ها مصون خواهيم ماند.

هر قدر اين توسل و تمسک به امام عصر عليه السلام در ما شديدتر باشد،

توفيق مان در كار های نيک و دوری از امور ناپسند بيشتر خواهد بود.

برچسب: نویسنده: رضا قربانی تاريخ: دوشنبه 6 اسفند 1397 ساعت: 10:23

صفحه بندی