ترويج حضرت هم منحصر به زبان و قلم نيست؛ پول از همه بالاتر است.
روزهای جمعه، سفره پهن كنيد؛ به نام امام زمان ارواحنا فداه. چندتا از
اهل علم، مخصوصا سادات علما را تحت عنوان دعای ندبه دعوت كنيد.
شير و چای مفصلی بدهيد و بعد از دعا، چاشتی بدهيد تا يكی دو ساعت
ديگر بحث امام زمان عليه السلام بشود. بعد ناهار بدهيد. اين خود،
تعظيم و تجليل امام زمان عليه السلام و تشويق مردم به ساحت ولايت
آن بزرگوار است.
آيا هيچ وقت اينطور بوده ايد؟ آن طور كه دلتان می خواهد فرزندتان، بزرگ
و معروف و موصوف بشود و مردم به او توجه پيدا كنند، يک دهم يا يک
پنجاهم اين، در فكر ترويج امام زمانتان بوده ايد؟ اگر بوده ايد، از شما
ملتمس دعايم و اگر نبوده ايد، برويد برای خود فكری بكنيد. رابطه و پيوند
كه به لفظ نمی شود كه صرفا بعد از نماز با انگشت، سه تا اشاره يكی به
امام حسين، يكی به امام رضا و يكی به صاحب الزمان عليهم السلام بكنيد
و تمام شود. بايد دل متوجه باشد. اگر دلت به طرف امام زمان رفته و پيوند
خورده كه هيچ، و اگر پيوند نخورده، برو برای خودت فكری بكن.
اگر می گويی قلبت با آن حضرت پيوند خورده است، نشانه اش و ميوه های
شيرينش كو؟ ... كجاست آن ميوه شيرينی كه بر اثر پيوند توبه شجره لاهوتی
امام عصر به وجود آمده باشد؟ آنرا نشان بده! از كجای در و ديوار وجودت،
تجلی امام عصر عليه السلام نمايان شده است؟ از پولت؟ از قدمت؟
از زبانت؟ از كجا؟ اگر پيوند نگرفته است، در رفتارت تجديد نظر كن.
تعجیل در فرجش صلوات
برچسب:
نویسنده: رضا قربانی